ห่างหายจากการอัพ blog ไปนานมากๆๆๆ วันนี้ว่างๆ เพิ่งกลับมาจากเชียงใหม่เลยมาอัพหน่อยดีก่า
ก่อนจาเข้าเรื่องตามชื่อ "ของเล่นแก้เหงา" พูดถึงสงกรานต์ก่อนดีกว่า..
สงกรานต์ปีนี้หนุกโครตๆ เยย ฮี่ๆๆ ไปเล่นที่เชียงใหม่กับเพื่อน love 2 คน
คือนู๋ตอง กับ น้องพิม (ตอนแรกฝนเล็กว่าจาปายด้วย แต่ปายมะด้าย อดเยย -_-^)
เล่นมันมากๆ ปีนี้เล่น 2 วันแน่ะ (ปกติเล่นวันเดียว -_-^^) เล่นที่คูเมืองเชียงใหม่
คนเยอะมากเยย โดนสาดจนแว่นหาย เดือดร้อนถึงคุณแม่ให้พาไปตัดใหม่ -_-^^^
พอได้แว่นใหม่ก็เล่นต่ออ่ะนะ หมูม่ายเคยหวั่น 555 ^o^

ไปอยู่เชียงใหม่ตั้งแต่วันที่ 10 นั่งเครื่องบินไปกับน้องพิม 2 คน ไปพักที่บ้านน้องพิมอ่ะนะ
ไปอยู่ตั้งแต่วันที่ 10-17 เมษายน ตั้ง 8 วัน 7 คืน ตอนแรกแบบว่านานโครต มะอยากไปเลย
แต่สุดท้ายก็ต้องไปจนได้ ...แต่พอไปจริงๆ 8 วันโครตเร็วเลยอ่ะ ม่ายอยากกลับกรุงเทพฯ เยย
แต่ก็ต้องกลับอ่านะ -_-^^^^ ขากลับก็นั่งเครื่องบินกับน้องพิม 2 คน(อีกละ 555)
พอมาถึง แม่หมูกับแม่พิมก็ยืนรออยู่แล้ว พอเจอแม่ก็กลับบ้านเยย อยากเล่นเกมจาแย่แล้ว ฮี่ๆๆ
แล้วสงกรานต์ปี 49 ก็ผ่านไปได้ด้วยดี ....

...ความรักของเรา มันจบลงแล้วล่ะ วันนี้เอง ก็นะไม่เป็นไร หมูเข้าใจเหตุผลที่เค้าคนนั้นขอเลิก
แต่มาลองคิดดีๆ ทำไมล่ะ ตอนที่จะคบกัน เราก็ถามแล้วนะถึงเหตุผลข้อนี้ที่เค้าขอเลิกเลิก
(ขอไม่บอกเหตุผลนะ -_-;) เค้าก็บอกว่าจะรักซะอย่าง อย่างอื่นไม่เห็นต้องสนเลย แล้วทำไม
มาวันนี้เค้ากลับใช้เหตุผลนี้ในการบอกเลิกเรา ถามว่าหมูรับได้มั๊ย รับได้นะ แต่ก็เสียใจอ่ะ
แต่ทำไงได้ ในเมื่อเค้าคงเห็นเราเป็นแค่ของเล่นแก้เหงาของเค้าเท่านั้น

ถ้าวันนั้นเราไม่ตัดสินใจเล่นเกม ไม่หวั่นไหวไปกับคำพูดของเค้า เราก็คงไม่ต้องมานั่งเสียใจอย่างนี้
อาจจะเป็นเพราะว่าเค้าเพิ่งเลิกกับเพื่อนเรามา มันก็เลยคงเป็นอารมณ์ชั่ววูบล่ะมั๊ง...
ก็เลยมาบอกรักเรา มาคบกับเรา แล้วสุดท้ายก็บอกเลิกเราด้วยเหตุผลที่เค้ายอมรับแล้ว....
เฮ้อ... เอาเถอะนะ ก็ยังดีที่เค้าบอกเราในวันนี้ ดีกว่าเค้าปล่อยให้เรารักเค้ามากกว่านี้แล้วค่อยบอกเรา

มาถึงตอนนี้ เราพยายามลบเค้าออกไปจากใจ ไม่สิ พยายามคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันเหมือนตอนแรกมากกว่า
เราลบทุกข้อความของเค้าออกจากเครื่องไปหมดแล้ว พยายามไม่ฟังเพลงที่เราเคยฟังด้วยกัน..
แล้วก็อะไรอีกหลายๆ อย่าง แต่ทุกอย่างคงต้องใช้เวลา ...

ก็ขอขอบคุณ เค้าคนนั้น..
ที่ทำให้เราสมหวังในความรักครั้งแรก
ที่ทำให้เรามีแฟนครั้งแรก
ที่ทำให้เวลา 41 วันของเรา เป็นวันที่มีความสุข ถึงแม้บางครั้งจะเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา
ที่คอยเป็นห่วงเรา คอยใส่ใจ ดูแล
ที่สร้างวันเวลาดีๆ ให้เรานะ....

ขอบคุณจริงๆ.....วันนี้เราคงกลับมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนเดิม...

..ที่เห็นหมูยิ้มในวันนี้...จริงๆแล้ว ในใจมันไม่ยิ้มด้วยเลย แต่กลับอยากจะร้องไห้มากกว่า..T^T

..ก็ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว อ่านะ....

ThanK~*...
เพื่อนรักในกลุ่ม yelly ทั้ง 7 คน (รวมหมูเป็น 8) ที่อยู่ข้างกันตลอดมา แม้ในวันที่หมูไม่เหลือใคร..
ทุกคนที่รัก หวังดี เป็นห่วงเราเสมอมา
ทุกคนที่เข้ามาอ่านและรับชมบล็อกของหมู
ทุกคนที่เข้ามาฟังเราระบาย
ทุก Comment ที่เสียเวลาอันมีค่ามานั่งอ่านและ Comment ให้เรา

บ๊ายบาย ~ ****